Werken zonder het te begrijpen

Een oefening in "no mind" laat zich slecht opschrijven. Wat er in zwijgend aanraken gebeurt, beweegt in alle richtingen tegelijk. Taal trekt er één draad doorheen. Toch vraagt mijn opleiding om een verslag. Dus schrijf ik.

Handelen zonder houvast

In de oefening werk ik met technieken die ik nog niet begrijp. De basis waarop ze rusten, voel ik nog niet. Dat is een vreemde plek: handelen zonder fundament, bewegen zonder houvast.

Mijn verstand zoekt naar structuur. Naar oorzaak en gevolg, naar een kader dat alles verklaart. Maar "no mind" is juist het loslaten van dat zoeken. Je laat iets gebeuren zonder het te sturen of te verklaren.

Wat ik wel merk

Wat ik wel kan waarnemen, is wat er in mijn lichaam gebeurt. Een lichte spanning bij de aanraking. Een aarzeling voordat ik er helemaal ben. En dan, soms, een moment waarop het denken even stopt.

Wat er dan overblijft, is moeilijk te benoemen zonder het kleiner te maken. Aanwezigheid, misschien. Of ontvankelijkheid. Het voelt als een deuropening waar ik nog maar net in pas.

Vertrouwen kiezen

Het woord dat bij me opkomt, is vertrouwen. Niet als iets vanzelfsprekends, maar als een keuze die ik elke keer opnieuw maak. Vertrouwen op mijn gevoel, ook als dat zacht en onzeker is. Vertrouwen in de mensen die deze weg voor mij liepen en dezelfde drempel kennen. Vertrouwen in wie me lesgeeft en begeleidt.

Het meest onwennig is vertrouwen in het proces zelf. Ik ben gewend te leren door te begrijpen: eerst de theorie, dan de toepassing. Hier is het andersom. Het begrijpen komt later, als het lichaam al verder is. Dat kan ik niet afdwingen. Het vraagt dat ik me overgeef aan niet-weten.

Proberen is genoeg

Dit verslag is zelf ook een oefening in vertrouwen. Vertrouwen dat woorden iets kunnen doorgeven van wat er was, ook al schieten ze altijd tekort. Misschien gaat het daar juist om. Niet om de perfecte beschrijving, maar om de bereidheid het te proberen. In dat proberen zit dezelfde beweging als in de oefening zelf.